Wtedy III ---- The time III

Sylwia nie ruszała się dłuższą chwilę. Nie wiedziała czy ma podejść, czy uciec. Zastanawiało ją jednak kto tam siedzi. I chociaż zdrowy rozsądek nakazywał zawrócić – została.

Zaczęła się zastanawiać – zawołać czy podejść? W jednym i drugim wypadku może spłoszyć obcego. Jednakże gdyby ten człowiek nie był płochliwy tylko odważny, a może nawet groźny, mógłby ją zaatakować. Sylwia, niepewna czy podjęła dobrą decyzję, zawołała w stronę nieznajomego. Nie zareagował. Dziewczyna zaczęła zastanawiać się czy w ogóle usłyszał. Ponowiła próbę zwrócenia na siebie uwagi. Tym razem krzyk był dużo głośniejszy i jeszcze przez jakiś czas rozbrzmiewało echo. Znowu nic, jak gdyby obcy nie był człowiekiem tylko posągiem. Taka myśl przebiegła przez główkę Sylwii. Z początku głupi pomysł z czasem wydał się całkiem prawdopodobny, aż w końcu zachęcił ją, by podeszłą do skraju pomostu. Była o krok od nieznajomego, gdy ten raptownie uniósł rękę w geście nakazującym zatrzymanie się. Sylwia stłumiła okrzyk zdziwienia. „Więc jednak on żyje!” Już zaczęła rozmyślania na temat tego czy ten człowiek mógł jej nie usłyszeć, gdy nieznajomy wstał.

                                                 _____________________________

Sylvia did not move for a long moment. She did not know whether to approach or escape. However, it wondered who is sitting there. And even though common sense dictated turn - was. She began to wonder - call or approach? In either case, could frighten foreign. However, if this man was not only brave timid, perhaps even dangerous, he might attack her. Sylvia, unsure if taken the right decision, she called toward the stranger. He did not react. The girl began to wonder whether he heard. Renewed attempt to draw attention to themselves. This time the cry was much louder and for some time yet resound an echo. Again, nothing, as if the stranger was a man just a statue. Such a thought passed through the head Sylvia. From the beginning of the silly idea of ​​time seemed quite likely, until finally encouraged her to walked over to the edge of the deck. She was on the verge of a stranger when he suddenly raised his hand in a gesture commanding stop. Sylvia stifled a cry of surprise. "So there he is alive!" Already started thinking about whether this man could not hear her, the stranger stood.